14 juni 2024 Laatste dag avondvierdaagse
We zijn er bijna. De 10 km van deze avond zit er op. Ik mocht als begeleider van mijn kleinzoon Vin en drie van zijn klasgenoten meelopen. Groot Feest!
Wat Vin en ik niet wisten is wat er kort tevoren langs de kant van de intocht had plaatsgevonden. Mieke, mijn vrouw, en dochter Moon stonden ons op te wachten met o.a. een snoepmedaille en andere linten met snoep. Moon had er een sport van gemaakt om ook voor vele klasgenoten van Vin slingers te maken en mee te nemen. Naast hen stond een vader, zo te zien van Noord Afrikaanse afkomst. Vandaag was hij erg laat van zijn werk thuisgekomen, zodat de winkels gesloten waren. Hij had dus niets om aan zijn dochtertje te geven.
Hij vroeg aan Moon of wellicht een slinger met snoep te koop was en legde uit waarom. Hij voelde zich ongemakkelijk met lege handen. Mieke pakte de snoepmedaille die voor mij bestemd was (onder het motto: suiker is toch niet goed voor hem!) en gaf het aan de vader. Moon volgde haar voorbeeld met een snoepslinger en een buurvrouw van Moon gaf hem een paar bloemen. Zichtbaar opgelucht haalde hij een gebedssnoer uit zijn zak.
Hij gaf het aan Mieke en vertelde dat het een gebedssnoer uit Mekka was dat hij altijd voor onderweg bij zich droeg. Hij had er thuis nog een. Daarop vertelde Mieke dat zij het veel vond lijken op een katholieke rozenkrans (Rond ca 800 zijn zowel moslims als christenen dit soort gebedskettingen gaan gebruiken. Van oorsprong komen ze uit de Hindoe godsdienst). Al pratend hierover wachtte ieder op de eigen wandelaars.
Het werd een gelukkig einde van deze wandeling voor iedereen. Én vooral een goede ontmoeting van culturen door slechts een paar eenvoudige gebaren. De vader ging zonder zijn gebedssnoer naar huis, zijn gebed was immers toch verhoord. Voor ons een snoer dat we bewaren, omdat er een goede herinnering bij hoort.