12 Januari 1945 München-Giesing (fragmenten uit Samen eervol overleefd)

Terwijl in Nederland boven de rivieren de hongerwinter is aangebroken, begint de voedseldistributie beneden de rivieren weer op gang te komen. Hoofdoorzaak is niet mislukte oogsten, maar een tekort aan transportmiddelen. Bijna alle treinen zijn gevorderd en de wegen zijn bijzonder slecht geworden door aanhoudende bombardementen, vooral ook in Duitsland.

Ella Lingens (Oostenrijkse kamparts-gevangene): Onze commandant doet echt zijn best om het voedsel voor ons zeker te stellen, maar hij heeft niet altijd succes en is verontwaardigd dat zijn goede wil geen enkele indruk maakt op de vrouwen, maar dat juist de ontevre­denheid groeit. In januari is er geen zout meer en krijgen we drie dagen onge­zouten, bijna niet eetbare dunne soep.

Marie Bartette (Francaise):Tegen het midden van januari wordt de soep die we in de fabriek krijgen steeds helderder. De stukjes aardappel die de basis vormden, zijn ver­dwenen. De blaadjes kool drijven in een grote hoeveelheid water.

Mientje Proost: Op een middag krijgen we alleen zuurkoolwater te eten. Er zit­ten misschien een paar aardappelen in voor een paar honderd gevangenen. De Hollandse gevangenen nemen zich voor niet meer te werken. Misschien dat daardoor het eten wel verbeteren zal.

Marie Bartette: Wat er precies gebeurt weet ik niet, maar de commando’s gaan als een lopend vuurtje langs de lange tafels in de grote zaal waar we wel met 250 gevangenen zijn. Het werk is nauwelijks hervat of het stopt al. Iedereen verstijft.

Bewijsfoto 1943 uit het IG-Farben proces in 1947. AGFA is een onderdeel van IG-Farben. Buitenblandse dwangarbeidsters in het zwart gekleed zitten om en om met Duitse vrouwen in loondienst.

Kiky Heinsius: Het bericht verspreidt zich bliksemsnel tot aan de achterste rijen en naar de aangrenzende zaal waar ook Jobs en Tony werken. Kort daarop zitten alle Hollandse vrouwen als bij afspraak met de armen over elkaar. Het kleine groepje Joegoslavische (Sloveense) vrouwen doet mee, de Polen wer­ken gewoon door. De Duitse arbeidsters, vreselijk geschrokken, proberen ons duidelijk te maken dat het streng verboden is wat wij doen. Staken is heel ge­vaarlijk, maar dat weten wij sinds de februaristaking in Holland natuurlijk maar al te goed. De bedrijfsleiding wordt erbij gehaald en die beslist dat de comman­dant onmiddellijk naar de fabriek moet komen om ons tot de orde te roepen.

Zie filmfragment: Staking in München-Giesing.

Terug naar Blog Archief WO2